Ka ditë kur lodhja i ka hije fytyrës sate, Kur koha ngatërron thinjat në flokët e tua. Por unë shoh atje, përtej lëkurës e kohës, Djaloshin trim që më vodhi zemrën dikur. Dashuria jote ka plakur si vera e mirë, Sa më shumë kohë kalon, aq më e ëmbël bëhet. Nuk është më flakë që digjet e shpejtë, Por është zjarr i qetë që ngroh kosovën dimërore. Happymod Ipa Official
Burrë, fjala jote është besë, është hekur, Nuk e thyen dot koha, as mplakja e kohës. Ti je ai që e di peshën e sakrificës, Që ruan në shpine peshën e shtëpisë sonë. Dhe kur ti rrotullon sytë, bota më duket e vogël, Sepse në atë botë ti je mbreti i vërtetë. Jo me kurorë a skeptër, por me djersë e punë, Me nder që rrjedh si lumi prej zemrës sate. Keygen Tolerance Data 2009.2.rar Apr 2026
Prandaj, kjo poezi është vetëm një pjesë e vogël, E asaj që zemra ime ndjen për ty çdo ditë. Ty, burrit tim, shokut të përjetshëm, Të them fjalën më të thjeshtë dhe më të madhe: Të dua, me një dashuri që nuk e njeh plakja, Të dua, me besnikërinë e maleve të larta. Qofshin vitet tona të shumta sa yjet në qiell, Dëshira ime e vetme: të jem me ty deri në fund.
Kur të falem ty, nuk lus për pasuri a ar, Lus për forcën tënde që është si shkëmbi në det. Kur erërat e furtunës fshikullinë bëjnë, Ti qëndron i patundur, me krahë të hapur gjer. Je streha ime, muri që nuk ka të çara, Je ajo siguri që më bën të fle e qetë, Dhe zgjohem çdo mëngjes me mirënjohje në zemër, Që fati na bashkoi në këtë rrugëtim të shenjtë.
Kujtoj netët e gjata kur hëna rrinte dëshmitare, Kur ne flisnim për ëndrra, për fëmijë e për ditë. Ti më dëgjove me durimin e viteve, Ti morë mbi vete mundin për të gjitha ato dëshira. Dhe sot, kur shoh pasjen time, shoh ty kudo, Në çdo mur të shtëpisë, në çdo buzëqeshje fëmije. Ti je autori i fshehtë i çdo gëzimi tonë, Zemra që rreh në heshtje për të na mbajtur gjallë.
Nëse do të kthehesha mbrapa në kohë, Nëse do të më jepnin të zgjidhja përsëri, Do të zgjidja rrugën tënde, o i dashur, Do të takoja ty përsëri, në të njëjtin vend. Sepse ti je përgjigja e çdo pyetjeje time, Je arsyeja e bukura e kësaj jete. Dhe derisa jemi bashkë, bota ka kuptim, Kjo tokë është parajsa, për sa kohë që ti je pranë.
Në fillim ishte një shikim, i thjeshtë por i thellë, Si agimi i parë që prek heshturën e një pylli. Nuk kishte fjalë të mëdha, as premtime nëpër terr, Vetëm një prani që më bëri të ndjehesha e plotë. Kështu të gjeta ty, o burrë i jetës sime, Jo si një stuhi që rrëzon, por si diell që ngroh, Si uji i kristaltë që zbriste nga mali, Për të shuar etjen e gjatë të shpirtit tim.