Ndërkohë, hetuesit në Palermo fillonin të vendosnin pikat mbi "i". Filmat e vjetër zbuluan sekrete të reja. Në tavolinën e inspektorit kishin mbërritur disa fotografi të turbullta, ku shihej takimi i fshehtë mes politikanëve dhe mafiotëve. Ishte fillimi i fundit për "Sistem"in. Desperate Amateurscom Portable - 3.79.94.248
Erë e rëndë deti përzi me gjakësinë e historisë mbytë dhomat e vjetra të burgut të Ucciardonit. Në qelitë e errëta, larg dritës së diellit, rrinte Salvatore Riina. Nuk ishte thjesht një i burgosur; ishte një hije që përndiqte ndërgjegjen e Siçilisë. Këtu, në izolim, filloi të shkruajë "memoret" e tij - jo si rrëfim pendimi, por si testamentin e një perandorie të përgjakur. Network Camera Networkcamera Patched
Episodi i parë zhvillohej rreth një tradhtie. Një bashkëpunëtor i ngushtë i Bontades kishte vendosur të kalonte anën. Ishte një lëvizje e rrezikshme, si të hidheshe në zjarr nga vaji i vluar. Riina e kishte pritur atë në një kasolle të vjetër në periferi, larg syve dhe veshëve të "Cupola-s".
Në skenën përmbyllëse të këtij episodi, kujtesa e Riina-s kthehet në momentin kur vendosi të hidhte hapin e parë për të marrë kontrollin total. Në errësirën e natës, ai kishte dhënë urdhrin e parë për eliminimin e një kundërshtari të vogël, por të rëndësishëm. Ishte mesnatë. Një plojë e shpejtë, një trup që binte në tokën e lagët të Siçilisë.
Mikeshërimin ishte i shkurtër. — A ke mendjen plot? — pyeti Riina, pa e shkundur dorën që mbante cigaret. — Po, Totò. Bontade është në fund. Koha ka ndryshuar. Të rinjtë duan të marrin gjërat në duart e tyre. Riina e kishte shikuar thellë. Në botën e tij, tradhtia ndaj shefit ishte mëkat, por tradhtia në favor të tij ishte inteligjencë. Megjithatë, besnikëria në këtë botë ishte si qelqi, e brishtë dhe e përgjakshme kur thyhej.
Në burg, drita e zbehtë hyn përmes hekurave. Salvatore Riina mbyll fletoren. Fytyra e tij është e palëvizshme, një maskë guri. Ai dëgjon zhurmën e hapave të rojeve që afrohen.
Rruga kryesore e qytetit ishte e mbushur me zhurmën e klaksonëve dhe zërin e tregtarëve, por nëntokën sundonte heshtja e "Cosa Nostra-s". Në atë heshtje, Salvatore kuptoi që lufta kishte filluar. Armiku i tij i betuar, Stefano Bontade, "Princi i Villagratias", ende besonte se fuqia rrinte në duart e aristokracisë së vjetër mafioze. Kishte banka, politikanë dhe polici në xhep. Por Salvatore, i lindur në Korleone, djali i një fshatari të thjeshtë, dinte një të vërtetë tjetër: fuqia nuk trashëgohet, merret me forcë.
— Nëse doni të respektoheni, — kishte thënë ai në takimin e fundit me komisionin, me zë të ulët por me sy që prisnin si thikat, — duhet të jeni gati të vrisni. Jo vetëm armiqtë, por edhe miqtë që dyshojnë.